Vrijdag: Naweën van een toleisende Sprintcup en diehards.
De Kleine Sneekweek is altijd al een serie met weeruitersten geweest. Van vroege zomerse warmte zonder wind tot koud met hagelbuien. Deze zit dicht bij de laatste en met voorspelling van een windje 3-4 met uitschieters tot 5 bij een temperatuurtje van net 10 graden. Uitdagend blijkt en dan komen diehards tot hun recht. Er vindt een soort natuurlijk scheiding plaats tussen, euh, je weet wel en zo.
De vloot-app ontplofte vrijdagmorgen zowat en leek wel een soort smoes-app te worden. Alhoewel, een goeie smoes kan ook altijd nog waar zijn. De Sprintcup had blijkbaar zijn tol geëist en dwong meerdere O-jollers tot een zelf opgelegde recuperatie-dag. Trouwens, wat een pracht term uit het wielrennen met Belgische oorsprong, even gebruikt voor onze vlootbelg Guido.
Maarten en ondergetekende waren de enig twee die vanaf de KWS helling vertrokken. Onze half-Zwitser Klaas-Jan moest werken in zijn tweede thuisland. Zei hij. Klaas had zeilbuit binnen en zei zaterdagmiddag nog één wedstrijdje doen. Luut had een privé dingetje en hoopte de tweede wedstrijd aan te kunnen sluiten. Maarten Jamin moest nog een interieurtje uittekenen en komt ook pas zaterdag weer in actie. Guido vond de eerste ook niet nodig. Doeke zou vandaag, na een jaar herstel van een in de vorige editie van de Sprintcup opgelopen armblessure, graag zijn opstart weer maken. Maar voorwaarde was dat hij dat alleen wil bij minder dan 3 bft, 20 graden en zon. Hij was er dus ook niet. Onze landelijke klassevoorzitter had zich vrijdag niet meer warm kunnen zeilen en heeft de laatste potjes rillend en klappertandend doorgeworsteld. Hij meldde vanmorgen “Kan niet meer op of af”! Het had iets te veel tol geëist.
En toen waren er nog 9. De diehards, zullen we maar zeggen. Op alfabetische volgorde: Bart, Geert, Henk, Maarten, Onno, Paul, Quintus, Riemer en Sybrand. Inderdaad, ook good-old Henk Kuiper die gister nog meldde dat het sprinten hem letterlijk en figuurlijk ver boven de pet ging. Letterlijk begrijp ik 😉, maar figuurlijk hoeft deze Primus Inter Pares winnaar van 1992 zich helemaal niet weg te cijferen.
Na een kort uitstel door winddraaiingen ging we los op een mooie ruime startlijn voor 9 bootjes. Onze jongste compaan Riemer was weer gretig uit bed gestapt en knalde er een goed eerste kruisrak uit tussen het geweld van 3 pd’s, 4 van Eijks en een Mik. Zelf was ik ook scherp gestart en had enige twijfel na het horen van het valse-start-signaal of ik te vroeg zou zijn. Later maar zien. Paul ging weer als de brandweer en was eerste bij de groene ton. De rest zat en bleef redelijk dicht bij elkaar in het voordewindse rak. Onderwijl bouwde zich wat buien op die aan de zuidzijde van het meer zouden passeren. Riemer en ik zochten het tweede kruisrak de linker kant, hopen op druk en lift uit buien. En die kwam, en hoe! Moet nooit anders: 40 graden naar links en bleef lang genoeg. Daarmee verschalkte Riemer ineens onze toppers in de pd’s en kwam als eerste bij de boventon. Genietmomentje Riemer, en vasthouden dat dus dit mogelijk is. Zelf was ik tweede, vlak voor Paul en Bart en de rest nog op afstand. Helaas voor Riemer dat relatief korte ervaring in het voordewindse rak wat plekjes kostte, maar daarin ben je niet anders dan andere O-jol-nieuwelingen. Inclusief een aantal keren over de kop. Zelfs de toppers hadden dat ook in hun beginjaren. Doorzetten.
Vervolgens kwamen de planeer- en reachrakken vanaf de pier bij Terhorne via boei 12 bij Heerenzijl naar Henk’s thuisboei nabij Goïngarijp. Met mijn 80 kg was dat hangen en wurgen tegen de zware mannen. Mijn gedachten ging weer even naar de tol van Sprintcup en welk bericht ik geschreven zou hebben. Maar, nog even doorzetten. Paul en Onno zijn met deze omstandigheden niet te houden. Na nog een kruisrakje op de Poelen vind Onno bijna zijn aansluiting weer bij Paul en liggen Bart en Geert er redelijk dicht achter. Maarten op wat grotere afstand. Vanaf de Oudeweg door de Sijbesloot naar boei 1 en dan finishen. Nog weer zo’n hang er wurg stuk! Er hoe dichter bij het Starteiland hoe sterker de “windklappen”. Constant schakelen. Verwoed probeert Onno het laatste gaatje te sluiten, maar Paul houdt hem gedecideerd achter zich. Bart heeft het zwaar en krijgt het laatste stuk naar boei 1 wat ongunstige shifts waardoor Geert net voldoende kan profiteren van zijn hogere koers uit de Sijbesloot.
Uitslag Paul, Onno, Geert, Bart, Maarten, Quintus, Sybrand en Henk. Helaas bleek het vals voor Riemer en noteerde een OCS. Maar niet getreurd Riemer, je had jouw momentje deze race.
Om 14.05 stond de tweede race gepland en na een prima lunchpauze in de Roerkoning weer met volle moed naar de start. En hoe! Met een dikke 25 kn voor het lapje. Net voor tweeën werd de start voor onbepaalde tijd uitgesteld vanwege verwachte buien met veel wind en winddraaiingen. Helaas terug naar de wal en rond 14.45 werd de middagwedstrijd definitief afgelast. Had niet gehoeven.
Zaterdag: Gedecimeerd veld
Tijdens het digitale palaver van zaterdagmorgen verzekerde wedstrijdleider Johan ons dat er zeker 2 wedstrijden gevaren zouden worden. Ondanks de voorspelde kou en wind. Hij sprak ook een lichte verontschuldiging uit voor het afgelasten van de middagwedstrijd van vrijdag. De zware buien waren niet gekomenen de wind zakte zelf iets. Maar Johan, en rest van je organisatie, het is je vergeven.
Ook weer met maar 10 boten aan de start. De ziekenboeg bleef voller dan het wedstrijdveld! Hoewel geen zon en boven de 2 bft, ging Doeke toch de strijd aan en zou zijn jaardebuut op 7 finishen. Ook Luut was er weer bij, want, hij kan het bij dit weer slecht verkroppen dat eeuwig rivaal Onno, onze prof Paul en broer Bart bovenaan de uitslagenlijsten prijken. Maarten Jamin, waarschijnlijk onze lichtste klassegenoot, wilde het ook weer even proberen, maar haalde de finish niet. ’t Is echt wat anders dan met bemanning een J70 besturen Maarten! Belg Guido wilde zijn reis naar het noorden verantwoorden en lag aan de start van deze voor hem enige zware wedstrijd en zou ook finishen.
Zoals gezegd, Luut had wat recht te zetten en dat doet hij dan ook weer vliegend. Wind 4-5 bft uit het westnoordwesten. Zijn omstandigheden. Eerste bij de boventon en de rest van de wedstrijd niet weer afgegeven. Een poepie laten ruiken heet dat. Paul is dus ook te verslaan, zij het met steeds meer moeite. Gelukkig gaat hij dit jaar ook nog wat met zijn Contender varen. En in de Solo mag ook wel.😉
Na een lange pauze mochten we in de middag nog een keer. Wel met een O-jolklasse onwaardig klein veldje van 5 boten. Door wat lichamelijk mankement is Luut momenteel niet in staat twee zware wedstrijden achter elkaar te doen, maar had zijn gram gehaald en moest de inmiddels welbekende recuperatie in. En de show must go on. Spraken we vrijdag nog over diehards die wél zeilden onder zware omstandigheden, nu kan ik de superlatieven even niet vinden om de 5 starters te duiden. Je mag ook niet te veel over jezelf pochen, is mij vroeger geprobeerd bij te brengen. Paul, Onno, Quintes, Bart en Geert.
Misschien omdat het comité zich een beetje gefopt voelde door het kleine veld, maar nadat de Valken op zwart waren weggeschoten, kregen wij de kortste baan, normaal voor de Flitsen. Wellicht ook om te voorkomen dat de ziekenboeg nog groter zou worden op zondag. Wie zal het zeggen. Maar met anderhalf kruisrak en halvewind op en neer naar Henk zijn thuisboei bij Göingarijp, was het niet een echte wedstrijd. Wel lekker als een soort work-out om de beenspieren te trainen voor de rest van het seizoen. De wedstrijduitslag was identiek aan het latere eindklassement en toch tof dat we naar buiten waren gegaan.
Zondag: PD-voorstelling
Met een zuidenwind gelukkig iets minder koud en windje 3-4. Er durfden nu weer een paar meer en we lagen met 8 aan de start. Het andere jonkie Maarten Versluis was er weer bij en samen met Paul en Onno maakten ze er een PD-voorstelling van. Vanaf de start. Luut en Bart konden volgen, maar daar is het dan ook mee gezegd. Daarachter hadden Quintus, Doeke, Henk en Geert een mooie strijd. Good old Henk is met drie voltooide wedstrijden dit weekend de échte 70+ diehard. Respect. En, heeft hij ook weer een mooi verhaal. Daarnaast heeft, door Pauls hegemonie, voor Onno de donderdagtraining zelfs weer nut, poste hij nadien. En voor alle andere O-jollers niet minder zou ik zeggen.
De einduitslag is getekend door de vele dnc’s en “parttime” zeilers, maar niet minder waardig.
Paul
Onno
Bart
Deze Kleine Sneekweek was bijzonder door een prachtige Sprintcup en een zwaar-weer-serie. Het leverde beste Jonkies, tol eisendheid, diehards, super diehards, recuperatie en een hele ziekenboeg op. Beterschap voor wie het toekomt en hopelijk snel weer klaar om te zeilen.
Zelf heb ik nog geprobeerd om de 3e plaats in het eindklassement te bemachtigen, omdat die bij de schrijver hoort! Toch? Maar Bart wist dat hij “veilig” 3e kon worden wat motiveerde. Welverdiend. Hij kan de inkt nog even droog houden.
Tot de volgende.
Geert Couperus
Kleine Sneekweek verslaggever op het water
donderdag
En voor de derde maal stond de Sprintcup wegens eerder succes op de eerste dag van de Kleine Sneekweek op het programma. Naast de O-jol de komende dagen ook voor de Solo’s en Vrijheden.
Een sprintcup, om lekker los te komen voor een lang zeilweekend. Nou? Voor een aantal bleek het meer een aanzet tot stijfheid in de ledematen, het gekreun aanhorende bij het traileren van boten na afloop. Dit geldt natuurlijk alleen voor de 60-plussers! De Jonkies stonden lachend hun bootje op te ruimen. Leedvermaak!
De dag begon een beetje regenachtig. Met schippersprecisie stuurde onze voormalige O-jol maat Jitze Mink de tot startschip van Onder Ons uit Terherne (een omgebouwde oude melkschuit met sanitaire uitdagingen) naar de startlokatie op de Gossepalenbaan. Jitze offerde zijn Solozeildag op om onze “zeeroverhoofdman” Klaas Weissenbach en startassistentes Ria (van Cock) en Jeanette (van Jan) als startteam 18 starts weg te schieten. Aangevuld met een Rib met twee andere vrijwilligers van KWS die de gates uitlegden en de finishvolgorde zouden opnemen. Hulde aan deze mensen die hun tijd aan onze geneugten willen besteden.
Klaas had dinsdag het startrooster al op de groepsapp gezet, en dan zie je meteen aan het reacties en vragen dat er “voorspanning” ontstaat. De één is bang dat hij in een verkeerde groep start en graag een krijtbord met de startgroependuiding op het startschip ziet, terwijl eenander zijn knopen gaat tellen door te kijken hoe de sterke zeilers over de groepen zijn verdeeld. We zeggen wel eens “het gaat om niks (of een geborduurde handdoek (Siep Schukken))”, maar toch zijn de meesten er wel meer dan serieus mee bezig. 😉
De windvoorspellingen waren prachtig. Eerst 2 bft en later 3-4 bft, en zo kwam het ook uit. Iets na 11.00 uur klonk het eerste startschot voor groepen A en B, met de cracks Yntema en de Zee en veleboteman van der Leden. Waarom die even vermeld? Nou, de gretigheid bleek wat te groot en op het startschip werd meteen voor vals getoeterd, maar niemand ging terug. Het betrof het genoemde drietal, en Luut zei later dat hij het wel wist, maar geen zin had om terug te gaan en achteraan te bungelen. Hij maakte er een proefwedstrijdje van om zichzelf klaar te stomen voor de volgende 8. Er waren zeilers die deze OCS’jes niet erg vonden. Ook Riemer, Maarten en Sybrand liepen er later nog één op. Lang leve het motto: “Nooit te vroeg is altijd te laat!” Voor Maarten bleek het uiteindelijk een dure.
De baan was zeer uitdagend doordat er opgekruist moest worden tot onder het Starteiland, waardoor sterke drukverschillen en winddraaiingen optraden. Het had menig stuivertje wisseling tot gevolg. Naar voren, maar ook naar achter. Accepteren en zometeen weer een start.
Maar mensen, 9 potjes achter elkaar zonder pauzes is wel een sanitaire uitdaging! Zeker voor de 60-plussers. Het voordeel van de Gossepalenbaan is dan wel weer dat deze nabij het Jouster Vaartje en eilandjes ligt, waar wat beschutting gezocht kon worden even te piepen. Het zal de plaatselijke stikstofdepositie niet ten goede gekomen zijn, maar soi.
Het mooie van veel starts op een Sprintcup is, dat er ook voor de wat mindere goden vaak wel een goeie uitslag tussen zit, wat voldoening geeft. Zij het dat de toppers het échte genoegen hebben. Vandaag waren dat Paul Dijkstra, Skûtsje Klaas en Maarten (Versluis). Alle drie Jonkies in een veld van overwegend 60-plussers. En dat laten ze dan ook even schaamteloos merken hè. Paul en Klaas zaten beide in groep D en pakten van de negen starts beide 4 eentjes. Een keer moesten ze die in een onderlinge driestrijd afstaan aan Maarten, die totaal ook op 4 eentjes kwam.
Na 8 wedstrijden stond Maarten op 11, Paul op 12 en Klaas op 13. Denk niet dat ze dat op dat moment wisten, maar wel dat ze kans maakten om Sprintkampioen te worden. Paul sloot af met zijn vierde eentje en Klaas met een vierde plaats, waarmee Paul de beste papieren hield. Maarten startte zijn laatste wedstrijd met groep B en lag goed op koers in de voorste gelederen. Maar door een ongunstige shift draaide hij net te laat voor de over bakboord liggende Sybrand. Hij nam zijn straf en zakte terug naar een uiteindelijk finishplaats 7 en werd zodoende derde in het eindklassement. Het podium was bekend. Een dikke neus van de jonkies!!
Paul Dijkstra
Klaas Westerdijk
Maarten Versluis
Rond half vier was het feest ten einde en hadden we vier en half uur in de wedstrijd modus geleefd. Zeker de tweede helft van de serie was uitdagend. Van zere armen tot koukleumen en van volle blazen tot hongerklop.
Het was Prachtig! Morgen weer lekker zeilen, met nog wat meer wind! En twee lange wedstrijden! Heerlijk?!?! Nou?
Nu even recupereren.
Geert Couperus
Kleine Sneekweek verslaggever op het water
Klaas Westerdijk heeft de alias Sifra Dijkstra in lijst
