Weinig wind, weinig wedstrijd en toch een prima weekend!

De wind zat ons zeilers niet mee. De verwachting was al heel matig, de werkelijkheid werd weinig beter. En toch kan het zo prachtig varen zijn én inspireert het tot poetische gedachten ‘want langs de oevers van de Baldeneysee weerspiegelen de bruinomrande bossen zich in het kalme water, als een stille echo van de pracht die het landschap omarmt om een schilderijlijst te vormen voor de moedige strijd tussen ons Olympiajolzeilers.

Van heel veel strijd was nauwelijks sprake, maar te genieten was er genoeg: wat is het daar een prachtige ansichtkaart waar je in drijft! Baldeney-debutant, we hadden er twee: Tjerk van Loenhout in de NED 513 en Klaas Watte, onze gewaardeerde Zuiderbuur, genoot zichtbaar. Bijgaande foto laat iedereen wel begrijpen waarom.

Maar er is daar natuurlijk altijd meer te genieten. Hoewel het gevoel van uw scribent dubbel was toen hij op maandagmorgen moest concluderen dat hij 2% meer lichaam had dan bij het vroege vrijdagmiddag aankomst in Essen. De gastvrijheid van de Essener Segler-Club Ruhrau e.V. is net zo voorspelbaar als legendarisch. Bierprijzen en de traditionele kleine glaasjes waarbij je je waant in 1991, maar vooral: de kleine vereniging met ieder jaar weer dezelfde trouwe genietende gezichten. Men schept er eer in om iedereen gastronomisch te omarmen met vaste gewoonten: gefrituurde uien-aardappelflappen bij aankomst, een taartencollectie van 10 soorten eigengebakken huisvlijt, een heerlijke barbecue met ruime omlijsting, het fameuze zondagse ontbijt én het vertrekkersonthaal waarbij je kogelrond je autootje weer in rolt. Het houdt niet op; resultaat, 2% meer mens dan bij aankomst!

Maar goed, en dat hoor je dan te zeggen: daar ging het niet om! Want we komen voor de strijd! En hoewel Timo Weda (gefeliciteerd!) zijn best had gedaan om het deelnemersveld iets kleiner dan normaal te krijgen door zijn vijftigjarige bestaan net dat weekend te vieren, was het veld van 16 startende boten vertrouwd en sterk. We misten wel trouwe Baldeneysee-ganger Jan ten Hoeve, over wie we bij thuiskomst moesten horen dat hij wederom met spoed in het ziekenhuis van Leer is opgenomen. Ontstekingen in alle hoeken en gaten: tijd voor een groot onderzoek, want Jan blijft geen leed bespaard.

Op de zaterdag hebben we lang gewacht alvorens de uitstekende wedstrijdleider voldoende vertrouwen had voor de uitvaart. We dreven, zwaar genietend van de herfstkleuren, richting de andere kant van de Baldeneysee-banaan. En zowaar: er zat een start in! Veel was het niet, kan mij niet heugen op de rand te hebben gezeten, maar er zaten geen windstiltes in. Dus: start van groot belang en dan een Hondeliaans neusje voor de wind proberen te krijgen.

Dan weet je al dat het origineel het altijd wint van de kopietjes: Jan Willem vertrok uit de start om ons door zijn sigarenrook te wijzen hoe je een kruisrak moest varen. Verdiend gewonnen! Kai - de nog ongetroonde onderkoning van Essen, want nog steeds vaart Keizer Baldeneysee Rollie Franzmann mee - werd tweede voor Koning Zonderwind uit Brabant. Na Thomas en Jurgen voer Fred Schaaf zich tevreden naar de laatste uit te reiken prijs: de zesde plek. Want in zijn nieuwe bootje, de Ex NED 5 nu NED 10, heeft Fred alweer menig knutseluurtje zitten. Conclusie: eerste indruk en snelheid waren uitstekend.

Nadat de zaterdagnacht werd uitgeluid met de bekende kleine glaasjes, telkens op tafel gezet door één zich opofferende Duitser die probeerde de Nederlandse tegenstand uit te schakelen, bleek deze poging allemaal voor het bekende niets. Want de zondag begon met zuidelijke briesjes, de onmogelijke richting op Baldeney, en bleek niet doortastend. Toch maar, na een uurtje wachten, het water op in de hoop op meer. En na 1,5 uur pogen, hernieuwde poging maar terug voor eigen vereniging, en weer zonder resultaat. Ja: toen kwam het vroege en dus moedige maar onvermijdelijke besluit: de EISCUP 2026 zit erop.

Nog een gezellige prijsuitreiking met ook hier weer voorspelbare maar niet minder gewaardeerde prijzen en de bekende bordesfoto. Waar we normaal een Friese party pooper zich tussen de prijsbekers zien staan, is nu het hele deelnemersveld met grote glimlach vastgelegd. Een passender afscheidsfoto kon niet gemaakt worden: met glimlachende, tevreden gezichten boven ronde buiken werd het afscheid voor een jaar vastgelegd. Want eenmaal de Eiscup gevaren betekent automatisch een goed voornemen voor het jaar erna!